مقایسه عمر ساختمان ها در ایران با اروپا/منتظر ریزش ویرانگر چند ساختمان دیگر باید باشیم؟
به گزارش خط بازار؛ در این سالها هم آنقدر مشکلات و گرفتاریهای وخیم داشتهایم که گویی یادمان رفته در یکی از زلزلهخیزترین کشورهای جهان زندگی میکنیم و روزی نیست که نقطهای از ایران با یک زلزله چند ریشتری نلرزد.
اما واقعیت این است که باید نگران خیلی چیزها باشیم: امضاهای طلایی که پایِ پروژهها میروند و ایمنی را قربانی میکنند؛ کاهش کیفیت نهادهها؛ تبانیِ سازنده با صادرکننده مجوز و البته اینکه در روزِ مبادایِ حادثه، هیچکس را نمیتوان پاسخگو کرد.
اما وقتی از «زنگ خطر» کیفیت ساختمانسازی در ایران صحبت میکنیم، از چه صبحت میکنیم؟
زندگی در خانههای کاغذی
همین چند سال پیش (سال ۱۳۹۶) بود که در جریان زلزله کرمانشاه، تصاویری تکاندهنده از ریزش دیوارهای پروژه مسکن مهر در شهر «سرپل ذهاب» در شبکههای اجتماعی دست به دست شد.
شدت زلزله (حدود ۷٫۳ در مقیاس ریشتر) بسیار بالا بود، اما بنا به دلایل علمی که ذکر آنها در اینجا بیمعنی است، میزان تخریب آن به اندازه شدتش نبود.
اما در همین وضعیت هم عمدتا خانههای مسکن مهر (و نه خانههای مسکونیِ قدیمیتر) بودند که تخریب شدند.
اما اگر آمارهای کشوری را نگاه کنیم، بیشتر هم نگران میشویم.
«علی بیتالهی» رئیس وقتِ بخش زلزله مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، در سال ۱۳۹۷ گفته بود: «از حدود ۲۲ میلیون واحد مسکونی در سراسر کشور، حدود ۱۰ میلیون ساختمان خشتی و گِلی هستند که نیازمند مقاومسازی در برابر زلزلهاند.»
این یعنی نزدیک به ۴۵ درصد از کل ساختمانهای مسکونی در ایران. (البته در ن اببآن سال)
تکاندهندهتر اینکه این آمار، تنها خانههای «خشتی و گِلی» را در بر گرفته و ساختمانهای جدیدی که جلوی چشمان ما میریزند، ساختمانهایی هستند که در این آمار نیامدهاند!
۱۰۰ سال در اروپا، ۲۵ سال در ایران
روزنامه دنیای اقتصاد، همین چندی پیش با «محمدرضا حسن پور»، مدیرعامل یک مجتمع صنعتیِ فولادی گفت و گو کرده بود و از قول او آورده بود: «میانگین عمر ساختمان در اروپا بیش از یک قرن برآورد میشود و این در حالی است که عمر سازههای ساختمانی در کشورمان در خوشبینانهترین حالت ممکن به یکچهارم این عدد میرسد.»
او ادامه داده بود: «میانگین عمر ساختمانهای مسکونی ایران از حدود ۳۰ سال در دهه ۱۳۵۰، به ۲۵ سال در عصر حاضر تنزل یافته است. این معضل زاییده عواملی است که همگی باعث رواج بسازبفروشی شدهاند. سالهاست که بخش مسکن در کشور با چالش ورود افراد غیرحرفهای و بیصلاحیت در عرصه ساختوساز مواجه است.» این گفتهها نیازی به توضیح اضافه ندارند.
اگر زلزله بیاید چه کنیم؟
برگردیم به ابتدایِ این مطلب. ما ظاهرا باید نگران خیلی چیزها باشیم. ایران یکی از رکوردداران بروز حوادث زلزله در جهان است و این در حالی است که به دنبال همهگیری کرونا، دستکم ۲ سالی هست که «مانور سراسری زلزله و ایمنی» در مدارس کشور هم برگزار نشده است.
این مانورها از سال ۱۳۷۵ خورشیدی به پیشنهاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله در مهدکودکها و مدارس ابتدایی تهران، به اجرا درآمد و از سال ۱۳۷۸ هم به کل کشور گسترش پیدا کرد.
یکی از اهداف این طرح این بود که بچهها پناهگرفتن در مقابل زلزله را بیاموزند و آموخته را به خانواده شان هم انتقال بدهند.
حالا اما به دنبال تعطیلی دو ساله مدارس، دانشآموزان کمتری در مقایسه با گذشته چنین امکانی را داشتهاند و یک شکاف ایجاد شده است. ظاهرا باید نگران خیلی چیزها باشیم.
منبع: تجارت نیوز
