فوتبال یار دوازدهم آمریکا و رژیم صهیونیستی
به گزارش خط بازار؛ اگر یک روز مسابقه فوتبال را بدون صدا تماشا کنی، باز هم میتوانی بفهمی دنیا درباره بعضی اتفاقها چه فکری میکند.
اگر یک روز مسابقه فوتبال را بدون صدا تماشا کنی، باز هم میتوانی بفهمی دنیا درباره بعضی اتفاقها چه فکری میکند.
کافی است نگاهت را از زمینبازی برداری و به گوشه صفحه تلویزیون بدوزی. جایی که نتیجه مسابقه روی اسکور بورد نقش بسته است. یک پرچم یا نشان آبی و زرد، یک دقیقه سکوت، یک پیام کوتاه روی تابلوهای تبلیغاتی یا حتی حذف پرچم یک کشور از کنار نام تیمش.
سال ۲۰۲۲، با آغاز جنگ روسیه و اوکراین، ورزش جهان خیلی زود واکنش نشان داد. ورزشگاهها با رنگهای آبی و زرد نورپردازی شدند، بازیکنان پیش از مسابقات برای قربانیان جنگ سکوت کردند، پیامهای همبستگی در بسیاری از مسابقات به نمایش درآمد و در برخی پخشهای تلویزیونی نیز کنار اسکور بورد، نمادهایی از اوکراین دیده میشد.
تنها چهار روز پس از آغاز جنگ، فیفا و یوفا روسیه را از حضور در مسابقات بینالمللی محروم کردند. دو سال بعد نیز در المپیک پاریس ۲۰۲۴، ورزشکاران روس فقط با عنوان «ورزشکاران بیطرف» و بدون پرچم، سرود ملی و نمادهای رسمی کشورشان اجازه حضور یافتند.این اقدامات نشان داد، ورزش نمیتواند نسبت به جنگ بیتفاوت باشد.
از مهر ۱۴۰۲ (اکتبر ۲۰۲۳)، جنگ غزه به یکی از بزرگترین بحرانهای انسانی جهان تبدیل شد. تصاویر بیمارستانهای ویران، اردوگاههای آوارگان و کودکانی که زیر آتش این جنگ جان باختند، هفتهها در صدر اخبار دنیا قرار داشت. در خرداد و اسفند ۱۴۰۴، ایران نیز حملات مستقیم رژیم صهیونیستی و آمریکا را تجربه کرد. پر پر شدن بچههای مدرسه میناب و هزاران جنایت جنگی دیگر که فضای منطقه را وارد مرحلهای تازه از تنش کرد. اما این بار، صدای زبان مشترک ورزش کمتر به گوش رسید.
نه کمپین فراگیری در مهمترین مسابقات جهانی شکل گرفت، نه یادمانی رسمی برای شهدای این جنگها دیده شد و نه آن موج گسترده نمادهای همدردی که در سال ۲۰۲۲ برای اوکراین به چشم میخورد، تکرار شد. حتی همان گوشه کوچک صفحه تلویزیون، کنار اسکور بورد مسابقات که پیشتر گاهی به محلی برای نمایش پیامهای همبستگی تبدیل شده بود، این بار سکوت کرده بود.این پرسش، فقط در ذهن تماشاگران شکل نگرفت؛ پژوهشگران نیز آن را مطرح کردند.
در مقالهای که اندیشکده ایتالیایی (Istituto Affari Internazionali) منتشر کرده، نویسندگان تصمیمهای فیفا و کمیته بینالمللی المپیک درباره روسیه را با نحوه برخورد این نهادها در قبال جنگ غزه مقایسه کردهاند.(۱)
اگر معیار، دفاع از ارزشهای انسانی و صلح است، آیا این معیار نباید برای همه یکسان باشد؟
نویسندگان، چند استدلالی را که برای محرومیت روسیه مطرح شده بود، بررسی میکنند.اول اینکه کمیته بینالمللی المپیک اعلام کرده بود؛ روسیه قانونی که از کشورها میخواهد در ایام برگزاری بازیهای المپیک از درگیری نظامی پرهیز کنند را نقض کرده است. اما جنگ غزه نیز در زمان برگزاری المپیک پاریس ۲۰۲۴ ادامه داشت، بدون آنکه واکنش مشابهی از سوی IOC دیده شود. رژیم صهیونیستی بهعنوان نقضکننده این قانون شناخته نشد. هنوز هم برخی حملات آمریکا علیه کشور ما ادامه دارد.
دفاع از ارزشهای منشور المپیک
منشوری که از کرامت انسانی، صلح و احترام به جان انسانها سخن میگوید. اگر این اصول، مبنای تصمیمگیری هستند، چرا کشتهشدن گسترده غیرنظامیان و هزاران کودک در غزه، لبنان و ایران به همان اندازه در تصمیمهای ورزشی بازتاب پیدا نکرد؟
عدالت ورزشی
مسئولان ورزش جهان گفتند جنگ، فرصت تمرین و رقابت عادلانه را از ورزشکاران اوکراینی گرفته است. اما آیا همین اتفاق برای ورزشکاران فلسطینی و ایرانی رخ نداده است؟ وقتی ورزشگاهها ویران میشوند، مربیان و ورزشکاران جان خود را از دست میدهند و امکان تمرین از بین میرود، آیا اصل «رقابت برابر» نباید درباره آنها نیز مطرح شود؟ایران در این جام جهانی با مشکلات ویزا، برگزارنشدن بازیهای دوستانه و بهموقع نرسیدن به شهر برگزاری بازی روبهرو شد. تیمی که تحت هجوم وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی بود حتی مقدمات آمدنش به جام جهانی هم آسان نشده بود.فوتبال میتواند اوکراین را به کانون توجه دنیا تبدیل کند و هم میتواند همه توجهات را از جنایات در ایران، غزه و لبنان بردارد.
منبع: فارس
